Osły dwa

Latem w Hjerkinn jest mnóstwo much, komarów i innego paskudztwa. Widok szefowej biegającej po kuchni z czerwoną packą na muchy i tłuczącą w ściany z triumfującym okrzykiem „I caught you!” - bezcenny. Wczoraj wchodzę do kuchni i widzę Anne. Szefowa klęczy w spódnicy na podłodze i grzebie packą pod regałem. Wygrzebała coś. Ogląda się na mnie, po czym z powrotem patrzy na to co wygrzebała i stwierdza: „Zabiłam muchę. Dlaczego wyciągnęłam spod regału rodzynkę? Gdzie jest mucha?” Jakiś czas później woła „Natasza – Ty się znasz na przyrodzie, mogłabyś przekonać go, aby poszedł sobie na trawę?” Idę sprawdzić kim jest "on". Okazało się, po podłodze łazi jakaś włochata, kolorowa gąsieniczka, którą należy przekonać do wyprowadzki z kuchni.

Szefowa pytała co słychać.
- Wszystko ok, wyszłam za mąż
- Naprawdę?! Gratuluję!
W tym momencie wchodzi Martin i słyszę Anne mówiącą:
- Natasza blablablabla (po norwesku)
Martin: „Blabla?” Are you crazy? It means congratulations! But are you crazy?”

Jak już pisałam Anne oświadczyła, że w tym roku nie będzie zwierząt w hotelu. W związku z tym byłam mocno zdziwiona, kiedy wróciłam wczoraj wieczorem z pracy, a Asia kazała mi spojrzeć za okno. Przy stajni zobaczyłam... osła. I małego osiołka. Rano zapytałam szefową o co chodzi, a ona stwierdziła: „A faktycznie, widziałam je wczoraj wieczorem. Nie wiedziałam, że mamy jakieś osły, ale najwidoczniej mamy. Ale ten mały jest słodki, prawda?”

Zaczęło się. Szybciej niż zwykle, szefowa już musi być zmęczona sezonem, chociaż trwa on dopiero miesiąc. Dzisiaj, jak już posprzątałam po śniadaniu, usłyszałam: „Ok, ja mam dużo papierkowej roboty. Jak tylko sobie pójdziesz, to na pewno przyjdą jacyś ludzie i będą chcieli kupić kawę, ciastka i inne rzeczy i nie będę mogła pracować. Zostajesz w recepcji do 15 (była 11), znajdź sobie coś do roboty. Umiałaś obsługiwać program fiskalny w zeszłym roku, na pewno wszystko pamiętasz. Pamiętasz? Proszę, to moja karta kredytowa, chcę kupić loda. I odbieraj telefony, a i jakbyś mogła pokroić za mnie warzywa na obiad.” W którymś momencie przyszedł facet i chciał kupić Fiskekort (czasową kartę wędkarską na różny czas bez której nie można łowić, bo jest to karalne). Ja oczywiście nie mam pojęcia akurat o tym dziale (zawsze jak tylko szefowa gdzieś pojedzie i zostawi mnie samą, albo jest bardzo zajęta, pojawi się ktoś, kto chce ode mnie coś, czego nie umiem mu sprzedać), więc zawołałam Anne. Przyszła, popatrzyła na mnie i stwierdziła: „Nie, to jest zbyt skomplikowane, nie będę Cię tego uczyć”. 10 minut później przyszło następnych trzech facetów, również chcących Fiskekart. Anne przyszła, popatrzyła na mnie, popatrzyła na nich, daje im druczki i stwierdza do mnie: „Muszę natychmiast coś załatwić, oni Ci pomogą to wypełnić.” Faceci patrzą z niedowierzaniem na szefową, która już prawie wychodząc stwierdza „Fiskekart jest w komputerze tu i tu” „A ile kosztuje?” „Och, oni Ci wyliczą, prawda?” I poszła.... Faceci na szczęście mieli z tego taki sam ubaw jak ja ;)